Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Το αποκορύφωμα της λιτότητας

Σήμερα ανακοινώθηκαν τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2013-2016 από την ΕΛΣΤΑΤ. Η εικόνα είναι καταλυτική για την «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση που «θα κρατήσει την κοινωνία όρθια»:


Δηλαδή:
  1. Ο βασικός μοχλός μνημονιακής «προσαρμογής» ήταν και παραμένει η συντριβή των δημοσίων δαπανών. Αυτή είναι η κύρια μορφή λιτότητας και όχι η αύξηση της φορολογίας για την οποία δικαιολογημένα διαμαρτύρονται και οι μνημονιακοί, αλλά το κάνουν γιατί τώρα χτυπήθηκαν και οι ίδιοι. Η συντριβή των δημοσίων δαπανών συνεχίστηκε ασμένως από την κυβέρνηση Τσίπρα το 2016. Κυβέρνηση λιτότητας με παράσημο.
  2. Η λιτότητα πήρε βεβαίως και βαριά φορολογική μορφή το 2016 διότι ανέβηκε κατά πολύ το φορολογικό εισόδημα της κυβέρνησης σε σχέση με το 2014-15, φτάνοντας σχεδόν το 50% του ΑΕΠ. Κυβέρνηση λιτότητας με δεύτερο παράσημο.
  3. Μετά τη βίαιη αυτή επίθεση στη συνολική ζήτηση, το ΑΕΠ παρέμεινε στάσιμο. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος του ρυθμού ανάπτυξης 0% το 2016 και όχι τα φληναφήματα περί «καθυστέρησης» στην αξιολόγηση που δήθεν προκαλούν αβεβαιότητα και δεν αφήνουν την οικονομία να εκτιναχθεί. Δεν υπάρχουν ελατήρια που εκτινάσσονται όταν ο δημόσιος τομέας υιοθετεί τέτοια λιτότητα.
  4. Το δημόσιο χρέος διογκώθηκε την ίδια περίοδο, ανεβαίνοντας ξανά στο 179% του ΑΕΠ. Αντί για διαγραφή, έχουμε χρέος που γίνεται βαρύτερο. Κυβέρνηση λιτότητας με τρίτο παράσημο.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Ο νέος μεγάλος (;) ασθενής

Συζήτηση με τον Παντελή Σαββίδη στα πλαίσια της εκπομπής “Τομές στην επικαιρότητα” της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης TV-100.


"Η σημερινή κρίση στην Τουρκία είναι κατεξοχήν πολιτική και κοινωνική. Έχει όμως και αυτή τις ρίζες της στην οικονομία. Όταν έχεις μεγάλη οικονομική αλλαγή, όπως αυτή που σημειώθηκε στην Τουρκία τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, είναι αναπόφευκτο να έχεις και κοινωνική αλλαγή.

Η Τουρκία έχει γίνει μια μεγάλη βιομηχανική χώρα και η κοινωνική της διαστρωμάτωση δεν είναι πια η ίδια. Οι πόλεις έχουν γίνει μεγαλύτερες, έχει εμφανιστεί μια ισχυρή μεσαία τάξη, έχει διευρυνθεί το κομμάτι της μισθωτής εργασίας κ.ο.κ. Όλες αυτές οι κοινωνικές αλλαγές επηρεάζουν και το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας.

Η εκλογική ισχύς των ισλαμιστών, δηλαδή, πατάει αφενός σ' ένα σύστημα παροχών προς τους φτωχότερους στην υγεία, τις συντάξεις και αλλού και αφετέρου στην πρόσδεση των μεγάλων κεφαλαιούχων. Αυτό έδωσε στον Ερντογάν το 50% των ψήφων στο πρόσφατο δημοψήφισμα και του δίνει και τη συνεχιζόμενη ισχύ που έχει σε άλλες εκλογικές αναμετρήσεις. 

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν οικονομικά προβλήματα στη γείτονα. Η ίδια η ανάπτυξη δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα. Δε σημαίνει, επίσης, ότι δεν υπάρχει αντίδραση από άλλα κοινωνικά στρώματα. Ακριβώς αυτό ζούμε.

Ο άλλος πόλος, όμως, σχηματίζεται σταδιακά. Η ισχύς των κεμαλιστών είναι πολύ μικρότερη, οι υπόλοιπες δυνάμεις δεν έχουν καταφέρει να συνενωθούν και η τουρκική αριστερά έχει εξαφανιστεί ακόμα και στους χώρους όπου παραδοσιακά είχε απήχηση.

Τώρα, όμως, -και αυτό είναι από τα πιο ενθαρρυντικά στοιχεία του δημοψηφίσματος- έχει αρχίσει να σχηματίζεται για πρώτη φορά μία αντιπολίτευση, η οποία μπορεί να μην έχει ξεκάθαρη λαϊκή βάση, καθώς πατάει περισσότερο στη μεσαία τάξη αλλά και σε κομμάτια της μισθωτής εργασίας, αλλά μπορεί να είναι συνεκτική. Φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει τη βάση ενός μετώπου το οποίο μπορεί να εκφράζει πραγματικά δημοκρατικά αιτήματα και να ξεπερνάει τις ιστορικές πολιτικές αντιπαλότητες στην Τουρκία."

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Συζήτηση με τους "Αταίριαστους"

Συζήτηση για τις βρετανικές εκλογές με τους δημοσιογράφους Γιάννη Ντσούνο και Χρήστο Κούτρα στην εκπομπή "Οι Αταίριαστοι" στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.


Οι εκλογές στη Βρετανία έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Στην ουσία η Βρετανία αυτή τη στιγμή επαναπροσδιορίζει το εθνικό κράτος για την Ευρώπη. Τα λαϊκά στρώματα στη Βρετανία, τα οποία συνεχώς παραγνωρίζονται από όλους στην Ευρώπη, το αντιλαμβάνονται πλήρως. Στη χώρα μας συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε και να κινούμαστε με όρους της δεκαετίας του 1990 και του 2000. Η "Ενωμένη Ευρώπη" και η "Ευρώπη των λαών" έχουν τελειώσει, αλλά στη χώρα μας οι κυβερνήσεις εμμένουν στη διατήρησή της, ακόμη κι αν ένα κομμάτι του λαού το έχει καταλάβει με τον πιο σκληρό τρόπο.